علی دایی برکنار شد،این تنها خبری بود که پس از شکست مفتضحانه تیم ملی در مقابل عربستان شنیده می شد ومن با آن موافقم،چرا؟
دایی هم همچون دیگر انواع انسان ایرانی مغرور وگرفتار در منیتی است که سرانجامی جز شکست را برایش در پی نداشت،فوتبال دیگر یک نهاد دولتی ویا یک شرکت خصوصی نیست که در انحصار شخص خاصی باشد،فوتبال یک نهاد مردمی است ! وشاید هم نباشد اما آنچه که مهم است این بوده که این ورزش در ایران پر طرفدار ترین است و میلیونها نفر را به دنبال خود می کشاند،میلیون ها جوان دانشجو و غیر … چگونه می توان اینان را به سخره گرفت والبته به راحتی! شکست سنگین تیم ملی در مقابل عربستان زمانی بر من گران آمد که 100 هزار جوان علاقمند به عشق وطنشان وبه احترام هویت،زبان وفرهنگ غنیشان به ورزشگاه آمده بودند، ودر مقابل کسانی شکست خوردند که همه چیزشان را ما ایرانی ها بهتر از هرکس می دانیم!
ایران از عربستان شکست نخورد، از غرور ومنیت کاذب ایرانی ، از توهم تلخ بزرگان واز خوش بینی کاذب خود شکست خورد،توهم ومنیتی که اگر خوب بنگریم منشا بسیاری شکست های ما بوده وای کاش اراده دور کردن این خصوصیات پلید در خود بیابیم.
واما سرانجام تلخ این شکست:
عنصر امید حلقه مفقوده جوانان ایرانی است و تیم ملی می توانست مقوم آن باشد که نشد…
